अध्याय 9 · श्लोक 12

स्पष्टीकरण

या श्लोकात भगवान श्रीकृष्णांनी अशा लोकांची अवस्था वर्णन केली आहे जे भगवंताच्या ज्ञान आणि भक्तीपासून दूर जातात आणि आसुरी प्रवृत्तींमध्ये रमतात. मोघाशा (व्यर्थ आशा): हे लोक आपल्या आयुष्यात अशा इच्छा वाढवतात ज्या कधीच पूर्ण होत नाहीत. त्यांच्या सर्व इच्छा भौतिक आणि स्वार्थी असतात आणि त्यामुळे ते कधीच तृप्त होत नाहीत. मोघकर्मनो (निरुपयोगी कृती): त्यांच्या कृतीही निरर्थक असतात. हे लोक जे काही कृती करतात त्याचे कोणतेही स्थायी परिणाम नसतात कारण ते अज्ञानात बुडलेले असतात आणि त्यांचे ध्येय आत्मकल्याण नसते. मोघज्ञान (निरुपयोगी ज्ञान): ज्यांचे ज्ञान एकतर अज्ञानी किंवा दिशाभूल करणारे आहे. ते खऱ्या ज्ञानापासून वंचित राहतात आणि गैरसमजात अडकतात. विचेतसा (अविवेकी): ते लोक जे विवेकविहीन आहेत, जे योग्य आणि अयोग्य फरक करू शकत नाहीत. राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिम् मोहिनीं श्रीताः (आसुरी आणि राक्षसी स्वभावाचा अवलंब): हे लोक राक्षसी आणि राक्षसी स्वभावाचा अवलंब करतात. अशा स्वभावांमध्ये हिंसा, क्रोध, अहंकार आणि इतर नकारात्मक गुण असतात, ज्यामुळे ते भ्रमात पडतात आणि सत्याच्या मार्गापासून भरकटतात. अशा प्रकारे, भगवान श्रीकृष्ण स्पष्ट करतात की जे लोक ज्ञान, भक्ती आणि सत्याच्या मार्गापासून दूर जातात त्यांच्या जीवनात असंतोष आणि अज्ञानाचा त्रास होतो. त्यांचे मन आसुरी प्रवृत्तींनी वेढलेले असते, जे त्यांना भ्रमात आणि गोंधळात टाकते. भगवंताच्या आश्रयानेच खरे सुख व शांती मिळू शकते, हे या श्लोकाद्वारे स्पष्ट करण्यात आले आहे.