अध्याय 9 · श्लोक 13
महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः । भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम्‌ ॥ ९-१३ ॥
अर्थ
परंतु हे पार्था (अर्थात पृथापुत्र अर्जुना), दैवी प्रकृतीचा आश्रय घेतलेले महात्मे मला सर्व भूतांचे सनातन कारण आणि अविनाशी अक्षरस्वरूप जाणून अनन्य चित्ताने युक्त होऊन निरंतर भजतात. ॥ ९-१३ ॥
स्पष्टीकरण
या श्लोकात श्रीकृष्ण अर्जुनाला म्हणतात, "हे पार्थ (अर्जुना), परमात्मस्वरूपाला ग्रहण करणारे महापुरुष माझी उपासना करतात. ते मला अविनाशी आणि सर्व प्राणिमात्रांचे मूळ कारण मानून अत्यंत भक्तिभावाने माझी पूजा करतात. ." याचा अर्थ असा की जे महात्मा किंवा खरे साधक आहेत ते दैवी गुणांनी संपन्न आहेत आणि त्यांचा आत्मा भगवंताला समर्पित करतात. ते जगाच्या भौतिक स्वरूपाच्या वर उठतात आणि परमेश्वराचा आश्रय घेतात आणि त्याच्या भक्तीत लीन होतात. त्यांचे चित्त फक्त भगवंतावर स्थिर असते आणि त्यांना माहीत असते की ईश्वर हा सर्व सृष्टीचा आधार आहे आणि तो अविनाशी आहे. अशा प्रकारे, महात्मा लोक भौतिक सुखसोयींऐवजी आत्म्याची शांती आणि ईश्वराच्या भक्तीत गुंतलेले असतात. भगवान श्रीकृष्ण येथे महात्म्यांच्या वैशिष्ट्यावर प्रकाश टाकत आहेत, जे ईश्वरी स्वरूपाचा अंगीकार करून भगवंताचा आश्रय घेतात आणि पूर्ण शरणागतीने त्यांच्या भक्तीत तल्लीन राहतात.
Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.