अध्याय 8 · श्लोक 6

स्पष्टीकरण

या श्लोकात श्रीकृष्ण सांगत आहेत की माणसाच्या जीवनात शेवटच्या काळाची भावना किंवा विचार खूप महत्त्वाचा असतो. माणूस आयुष्यभर कोणत्याही भावना किंवा विचारात गढून गेला तरी त्या विचाराचा प्रभाव त्याच्या शेवटच्या क्षणीही कायम राहतो. आणि त्या आधारावर त्या व्यक्तीला पुढील जन्मात तीच अनुभूती प्राप्त होते. उदाहरणार्थ, जर एखाद्या व्यक्तीने आयुष्यभर भगवंताचे स्मरण केले, तर शेवटी त्याचे मन भगवंतावर केंद्रित राहील आणि त्याला भगवंताची प्राप्ती होईल. त्याच वेळी, जर एखादी व्यक्ती भौतिक इच्छांमध्ये गुंतली तर शेवटी त्याचे मन त्याच वासनांमध्येच राहील आणि तो त्याच भौतिक गोष्टींकडे आकर्षित होईल. श्रीकृष्णाचा हा उपदेश आपल्याला हे समजावण्याचा प्रयत्न करतो की आपण आपल्या जीवनाचा उद्देश आणि आपल्या विचारांना अशा प्रकारे आकार दिला पाहिजे की शेवटी आपले मन भगवंतावर केंद्रित राहील. अशा प्रकारे, आपण भगवंताची प्राप्ती करू शकतो आणि या जगाच्या बंधनातून मुक्त होऊ शकतो.