ಅಧ್ಯಾಯ 8 · ಶ್ಲೋಕ 6

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದ ತತ್ವವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ನಿಯಮವನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಕೌಂತೇಯ! (ಮನುಷ್ಯನು) ಯಾವಾಗಲೂ (`ಸದಾ`) ಆಯಾ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಚಿಂತಿತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ (`ತದ್-ಭಾವ-ಭಾವಿತಃ`), ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ (`ಅಂತೇ`) ಯಾವ ಯಾವ ಭಾವವನ್ನು (`ಯಂ ಯಂ ವಾ ಅಪಿ ಭಾವಂ`) ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ (`ಸ್ಮರನ್`) ದೇಹವನ್ನು (`ಕಲೇವರಂ`) ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೋ (`ತ್ಯಜತಿ`), ಆಯಾ ಭಾವವನ್ನೇ (`ತಂ ತಂ ಏವ`) ಅವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ (`ಏತಿ`)." ಇದು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಾಂತದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ನಿಯಮ. ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ನಾವು ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಆಸಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅದೇ ಭಾವನೆಯು ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮವನ್ನು ಅಥವಾ ಗತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೇರಬೇಕೆಂದರೆ, ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕು.