अध्याय 8 · श्लोक 10
प्रयाणकाले मनसाचलेन भक्त्या युक्तो योगबलेन चैव । भ्रुवोर्मध्ये प्राणमावेश्य सम्यक् स तं परं पुरुषमुपैति दिव्यम् ॥ ८-१० ॥
अर्थ
तो भक्तियुक्त पुरुष अंतकाळीसुद्धा योगबलाने भुवयांच्या मध्यभागी प्राण चांगल्या रीतीने स्थापन करून मग निश्चल मनाने स्मरण करीत त्या दिव्यरूप परम पुरुष परमात्म्यालाच प्राप्त होतो. ॥ ८-१० ॥
स्पष्टीकरण
या श्लोकात भगवान श्रीकृष्ण स्पष्ट करतात की जेव्हा मृत्यूची वेळ येते, तेव्हा आत्म्याने भगवंतापर्यंत यशस्वीपणे पोहोचण्यासाठी हे आवश्यक आहे: मन स्थिर आणि केंद्रित ठेवा: आत्म्याचे प्रस्थान हा एक अत्यंत महत्त्वाचा क्षण आहे. यावेळी मन शांत आणि स्थिर ठेवणे अत्यंत आवश्यक आहे, जेणेकरून व्यक्ती आपले लक्ष देवाकडे केंद्रित करू शकेल. भक्ती आणि योगाची शक्ती: भक्ती आणि योगाच्या सरावाने, व्यक्तीचा आत्मा उच्च स्तरावरील चेतनेमध्ये प्रवेश करतो. ही साधना मृत्यूच्या वेळी ईश्वरप्राप्तीसाठी मदत करते. 'आग्यचक्र'मध्ये प्राणाची स्थिती: मृत्यूच्या वेळी प्राणाला भृकुटीच्या (भुवया) मध्यभागी योग्य ठिकाणी केंद्रित करणे आवश्यक आहे. हे केंद्रस्थान आत्म्याला उच्च अवस्थेकडे मार्गदर्शन करते. परमात्म्याची प्राप्ती: अशा प्रकारे योग्य व्यवस्थापन आणि ध्यान केल्याने शेवटी ईश्वराची दैवी उपस्थिती प्राप्त होते. या श्लोकाद्वारे, भगवान श्रीकृष्ण जीवनाच्या शेवटच्या क्षणी योग्य ध्यान आणि साधनेचे महत्त्व समजावून सांगतात, जे आत्म्याला परम ब्रह्माकडे नेण्यास मदत करते.
Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.