ಅಧ್ಯಾಯ 8 · ಶ್ಲೋಕ 10

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನ ಅಂತಿಮ ಗತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ...ಯಾವನು ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ (`ಪ್ರಯಾಣಕಾಲೇ`) ಅಚಲವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ (`ಮನಸಾ ಅಚಲೇನ`), ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ (`ಭಕ್ತ್ಯಾ ಯುಕ್ತಃ`) ಮತ್ತು ಯೋಗಬಲದಿಂದಲೂ (`ಯೋಗಬಲೇನ ಚ ಏವ`) ಪ್ರಾಣವಾಯುವನ್ನು (`ಪ್ರಾಣಂ`) ಹುಬ್ಬುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ (`ಭ್ರುವೋಃ ಮಧ್ಯೇ`) ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ (`ಸಮ್ಯಕ್ ಆವೇಶ್ಯ`), ಆ ದಿವ್ಯನಾದ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು (`ತಂ ಪರಂ ಪುರುಷಂ ದಿವ್ಯಂ`) (ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೋ), ಅವನು (`ಸಃ`) ಅವನನ್ನೇ ಸೇರುತ್ತಾನೆ (`ಉಪೈತಿ`). ಅಂದರೆ, ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಮಾಡಿದ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಬಲದಿಂದ, ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದ ಕಡೆಗೆ செலுത്തി, ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವನು ಆ ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನನ್ನೇ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.