ಅಧ್ಯಾಯ 8 · ಶ್ಲೋಕ 7

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಮರಣಕಾಲದ ಸ್ಮರಣೆಯು ಜೀವನದ ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಣೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಲಹೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. "ಆದ್ದರಿಂದ (`ತಸ್ಮಾತ್`), ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ (`ಸರ್ವೇಷು ಕಾಲೇಷು`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಸ್ಮರಿಸು (`ಅನುಸ್ಮರ`) ಮತ್ತು ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಮಾಡು (`ಯುಧ್ಯ ಚ`). ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು (`ಮನಃ-ಬುದ್ಧಿಃ`) ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದವನಾಗಿ (`ಮಯಿ ಅರ್ಪಿತ`), ನೀನು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ (`ಅಸಂಶಯಃ`) ನನ್ನನ್ನೇ (`ಮಾಂ ಏವ`) ಹೊಂದುವೆ (`ಏಷ್ಯಸಿ`)." ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆಗಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮವಾದ ಯುದ್ಧವನ್ನು (ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು) ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಬಂದು, ಆತನನ್ನು ಸೇರುವುದು ಖಚಿತ.