ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 19

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಇಂತಹ ಜ್ಞಾನೀ ಭಕ್ತನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುವುದು ಎಷ್ಟು ವಿರಳ ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ (`ಬಹೂನಾಂ ಜನ್ಮನಾಂ ಅಂತೇ`) ಜ್ಞಾನವಂತನು (`ಜ್ಞಾನವಾನ್`) 'ಎಲ್ಲವೂ ವಾಸುದೇವನೇ (ಕೃಷ್ಣನೇ)' (`ವಾಸುದೇವಃ ಸರ್ವಂ ಇತಿ`) ಎಂದು ತಿಳಿದು ನನಗೆ (`ಮಾಂ`) ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ (`ಪ್ರಪದ್ಯತೇ`). ಅಂತಹ ಮಹಾತ್ಮನು (`ಸಃ ಮಹಾತ್ಮಾ`) ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭನು (`ಸುದುರ್ಲಭಃ`)." ಆರ್ತ, ಅರ್ಥಾರ್ಥಿ, ಜಿಜ್ಞಾಸುಗಳಾಗಿ ಭಗವಂತನ ಭಜನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಸಾಧನೆಯ ನಂತರ, ಎಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನ ಶಕ್ತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯೇ, ಅವನೇ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಆಧಾರ ಎಂಬ ಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದಾಗ, ಜೀವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮಹಾತ್ಮರು ಕೋಟಿಗೊಬ್ಬರು.