ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 18

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಆದರೂ, ಇತರ ಮೂರು ವಿಧದ ಭಕ್ತರನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. "ಇವರೆಲ್ಲರೂ (`ಸರ್ವೇ ಏವ ಏತೇ`) ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉದಾರರು (ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸಿನವರು, ಭಗವಂತನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದ್ದಾರಲ್ಲ!) (`ಉದಾರಾಃ`). ಆದರೆ (`ತು`) ಜ್ಞಾನಿಯು (`ಜ್ಞಾನೀ`) ನನ್ನ ಆತ್ಮವೇ (`ಆತ್ಮಾ ಏವ`) ಎಂಬುದು ನನ್ನ (`ಮೇ`) ಮತ (`ಮತಂ`). ಏಕೆಂದರೆ (`ಹಿ`) ಅವನು (`ಸಃ`) ಯೋಗಯುಕ್ತನಾಗಿ (ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ ಚಿತ್ತನಾಗಿ) (`ಯುಕ್ತಾತ್ಮಾ`) ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಗತಿಯಾದ (`ಅನುತ್ತಮಾಂ ಗತಿಂ`) ನನ್ನನ್ನೇ (`ಮಾಂ ಏವ`) ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದಾನೆ (`ಆಸ್ಥಿತಃ`)." ಎಲ್ಲ ಭಕ್ತರೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಆದರೆ ಜ್ಞಾನೀ ಭಕ್ತನು ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆಂದರೆ, ಭಗವಂತನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಶ್ರಯವನ್ನೂ ಬಯಸದೆ ಭಗವಂತನನ್ನೇ ಪರಮಗತಿಯೆಂದು ನಂಬಿರುತ್ತಾನೆ.