ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 12

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೂರು ಗುಣಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಗೀತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ತತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. "ಯಾವ ಸಾತ್ವಿಕ ಭಾವಗಳು (ಸುಖ, ಜ್ಞಾನ ಇತ್ಯಾದಿ) (`ಯೇ ಚ ಏವ ಸಾತ್ತ್ವಿಕಾಃ ಭಾವಾಃ`), ಯಾವ ರಾಜಸ ಭಾವಗಳು (ದುಃಖ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ, ಲೋಭ ಇತ್ಯಾದಿ) (`ರಾಜಸಾಃ`) ಮತ್ತು ಯಾವ ತಾಮಸ ಭಾವಗಳು (ಮೋಹ, ಆಲಸ್ಯ, ನಿದ್ರೆ ಇತ್ಯಾದಿ) (`ತಾಮಸಾಃ ಚ ಯೇ`) ಇವೆಯೋ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ (`ತಾನ್`) ನನ್ನಿಂದಲೇ (`ಮತ್ತಃ ಏವ ಇತಿ`) ಹುಟ್ಟಿದವೆಂದು ತಿಳಿ (`ವಿದ್ಧಿ`). ಆದರೆ (`ತು`) ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಅವುಗಳಲ್ಲಿ (ಅವುಗಳ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ) (`ತೇಷು`) ಇಲ್ಲ (`ನ`), ಅವು (`ತೇ`) ನನ್ನಲ್ಲಿವೆ (ನನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿವೆ) (`ಮಯಿ`)." ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು ಎಂಬ ಮೂರು ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳು, ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಭಗವಂತನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿವೆ. ಆದರೆ ಭಗವಂತನು ಈ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿವೆ.