अध्याय 7 · श्लोक 12
ये चैव सात्त्विका भावा राजसास्तामसाश्च ये । मत्त एवेति तान्विद्धि न त्वहं तेषु ते मयि ॥ ७-१२ ॥
अर्थ
आणखीही जे सत्त्वगुणापासून, रजोगुणापासून आणि तमोगुणापासून उत्पन्न होणारे भाव व पदार्थ आहेत, ते सर्व माझ्यापासूनच उत्पन्न होणारे आहेत, असे तू समज. परंतु वास्तविक पाहाता त्यांच्यात मी आणि माझ्यात ते नाहीत. ॥ ७-१२ ॥
स्पष्टीकरण
भगवान श्रीकृष्ण या श्लोकात स्पष्ट करतात की: सात्विक भावना: या पवित्रता, ज्ञान आणि तपश्चर्याशी संबंधित आहेत. हे गुण मानवाला शांती आणि समतोलाकडे घेऊन जातात. राजसिक प्रवृत्ती: या प्रवृत्ती अति-क्रियाकलाप, इच्छा आणि ऐश्वर्य यांच्याकडे असतात. हे मानवांना चिंता आणि संघर्षात अडकवतात. तामसिक स्वभाव : या अज्ञान, आळस आणि विघ्न या प्रवृत्ती आहेत. हे मानवाला सैल आणि निष्क्रिय बनवतात. भगवान श्रीकृष्ण या श्लोकाद्वारे स्पष्ट करतात की हे गुण ब्रह्माचे अंश आहेत आणि त्यांच्याद्वारेच सर्व काही अंमलात येते. कोणतीही गुणवत्ता किंवा प्रवृत्ती प्रत्यक्षात भगवंताची असते आणि तिचे अस्तित्व केवळ ईश्वरामध्येच असते. अशाप्रकारे, हा श्लोक शिकवतो की सर्व गुण आणि प्रवृत्ती ईश्वराच्या व्यवस्थेचा भाग आहेत आणि त्यांच्याशी संलग्न होण्याऐवजी आपण त्यांच्या पलीकडे जाऊन भगवंताकडे वाटचाल केली पाहिजे.
Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.