ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 13

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಈ ಮೂರು ಗುಣಗಳೇ ಜೀವಿಗಳ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಗೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ (`ತ್ರಿಭಿಃ ಗುಣಮಯೈಃ`) ಈ ಭಾವಗಳಿಂದ (ವಸ್ತುಗಳಿಂದ, ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ) (`ಏಭಿಃ ಭಾವೈಃ`) ಇಡೀ ಜಗತ್ತು (`ಸರ್ವಂ ಇದಂ ಜಗತ್`) ಮೋಹಿತವಾಗಿದೆ (ಭ್ರಾಂತಿಗೊಳಗಾಗಿದೆ) (`ಮೋಹಿತಂ`). ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ (`ಏಭ್ಯಃ ಪರಂ`) ಮತ್ತು ಅವ್ಯಯನಾದ (ನಾಶರಹಿತನಾದ) (`ಅವ್ಯಯಂ`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) (ಈ ಜಗತ್ತು) ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ (`ನ ಅಭಿಜಾನಾತಿ`)." ಸತ್ವ, ರಜ, ತಮ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಜೀವಿಗಳು ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿ, ಈ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ, ಶಾಶ್ವತನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು (ಕೃಷ್ಣನನ್ನು) ಗುರುತಿಸಲು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.