ಅಧ್ಯಾಯ 6 · ಶ್ಲೋಕ 31

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅಂತಹ ಯೋಗಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ (`ಸರ್ವಭೂತಸ್ಥಿತಂ`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಯಾವನು (`ಯಃ`) ಏಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ (ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುವವನು ಒಬ್ಬನೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ) (`ಏಕತ್ವಂ ಆಸ್ಥಿತಃ`) ಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ (ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೋ) (`ಭಜತಿ`), ಆ ಯೋಗಿಯು (`ಸಃ ಯೋಗೀ`) ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ (ಲೌಕಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ) (`ಸರ್ವಥಾ ವರ್ತಮಾನಃ ಅಪಿ`) ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ (`ಮಯಿ`) ಇರುತ್ತಾನೆ (`ವರ್ತತೇ`)." ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಅರಿತು, ಆ ಏಕತ್ವ ಭಾವದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಭಜಿಸುವ ಯೋಗಿಯು, ಯಾವುದೇ ಬಾಹ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ, ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ, ಅವನಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.