ಅಧ್ಯಾಯ 5 · ಶ್ಲೋಕ 18

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯ (ಪಂಡಿತನ) ಪ್ರಮುಖ ಲಕ್ಷಣವಾದ ಸಮದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಂಡಿತರು (ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳು) (`ಪಂಡಿತಾಃ`) ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ವಿನಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಾತ್ವಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲಿ (`ವಿದ್ಯಾ-ವಿನಯ-ಸಂಪನ್ನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇ`), (ಸಾತ್ವಿಕ ಪ್ರಾಣಿಯಾದ) ಹಸುವಿನಲ್ಲಿ (`ಗವಿ`), (ರಾಜಸಿಕ ಪ್ರಾಣಿಯಾದ) ಆನೆಯಲ್ಲಿ (`ಹಸ್ತಿನಿ`), (ತಾಮಸಿಕ ಪ್ರಾಣಿಯಾದ) ನಾಯಿಯಲ್ಲಿ (`ಶುನಿ ಚ ಏವ`) ಮತ್ತು ನಾಯಿಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವ (ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವ) ಚಂಡಾಲನಲ್ಲಿ (`ಶ್ವಪಾಕೇ ಚ`) ಸಮಾನ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ (`ಸಮದರ್ಶಿನಃ`). ಈ ಸಮದೃಷ್ಟಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮತತ್ವವು ಒಂದೇ, ಎಲ್ಲರೂ ಅದೇ ಬ್ರಹ್ಮದ ಅಂಶಗಳು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಬಾಹ್ಯ ಭೇದಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗದೆ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಅದೇ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುವುದು.