ಅಧ್ಯಾಯ 5 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಪರಮ ತತ್ವದಲ್ಲಿ (ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಲೆನಿಂತವರ ಲಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಅವರ ಅಂತಿಮ ಗತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾರ ಬುದ್ಧಿಯು ಅದರಲ್ಲಿಯೇ (ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ) ನೆಲೆಸಿದೆಯೋ (`ತದ್-ಬುದ್ಧಯಃ`), ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿದೆಯೋ (`ತದ್-ಆತ್ಮಾನಃ`), ಯಾರ ನಿಷ್ಠೆ (ಶ್ರದ್ಧೆ) ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆಯೋ (`ತದ್-ನಿಷ್ಠಾಃ`), ಯಾರು ಅದನ್ನೇ ಪರಮ ಆಶ್ರಯವೆಂದು (ಗತಿ ಎಂದು) ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೋ (`ತತ್-ಪರಾಯಣಾಃ`), ಅವರು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪಾಪಗಳು ತೊಳೆದುಹೋದವರಾಗಿ (`ಜ್ಞಾನ-ನಿರ್ಧೂತ-ಕಲ್ಮಷಾಃ`) ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು (ಮೋಕ್ಷವನ್ನು) (`ಅಪುನರಾವೃತ್ತಿಂ`) ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ (`ಗಚ್ಛಂತಿ`). ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ - ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ/ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಾಗ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳೂ ನಾಶವಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಬೇಕಾಗಿಲ್ಲದ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮೋಕ್ಷ ಸ್ಥಿತಿಯು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.