ಅಧ್ಯಾಯ 5 · ಶ್ಲೋಕ 15

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಆತ್ಮನು (ಅಥವಾ ಪರಮಾತ್ಮನು - ಇಲ್ಲಿ 'ವಿಭು' ಶಬ್ದವು ಎರಡಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು) ಯಾರ ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳಿಗೂ ಹೊಣೆಗಾರನಲ್ಲ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣ ಪುನಃ ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿಭುವಾದ (ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ) ಆತ್ಮನು (`ವಿಭುಃ`) ಯಾರ (`ಕಸ್ಯ ಚಿತ್`) ಪಾಪವನ್ನೂ (`ಪಾಪಂ`) ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಆ ದತ್ತೇ`), ಹಾಗೆಯೇ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ (`ಸುಕೃತಂ`) ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಚ ಏವ`). ಜೀವಿಗಳ ಸಹಜವಾದ ಜ್ಞಾನವು (`ಜ್ಞಾನಂ`) ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ (`ಅಜ್ಞಾನೇನ`) ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ (`ಆವೃತಂ`), ಅದರಿಂದ (`ತೇನ`) ಜೀವಿಗಳು (`ಜಂತವಃ`) ಮೋಹಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ (`ಮುಹ್ಯಂತಿ`). 'ನಾನೇ ಕರ್ತನು, ನಾನೇ ಭೋಕ್ತನು' ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿ ಜೀವಿಗಳು ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆತ್ಮವು ಈ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ಅಲಿಪ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಯಾರ ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.