ಅಧ್ಯಾಯ 3 · ಶ್ಲೋಕ 29

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಬಾರದೆಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದವರು (`ಪ್ರಕೃತೇಃ ಗುಣಸಂಮೂಢಾಃ`) ಗುಣಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ (ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ) (`ಗುಣಕರ್ಮಸು`) ಆಸಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ (`ಸಜ್ಜಂತೇ`). ಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ (`ಅಕೃತ್ಸ್ನವಿದಃ`) ಮತ್ತು ಮಂದಬುದ್ಧಿಯ (`ಮಂದಾನ್`) ಅವರನ್ನು (`ತಾನ್`), ಪೂರ್ಣಜ್ಞಾನಿಯಾದವನು (`ಕೃತ್ಸ್ನವಿತ್`) ವಿಚಲಿತಗೊಳಿಸಬಾರದು (`ನ ವಿಚಾಲಯೇತ್`)." ಅವರವರ ಯೋಗ್ಯತೆಗನುಸಾರವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಉದ್ಧರಿಸಬೇಕು, ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅವರ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬಾರದು.