ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 27

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದ ವಾದವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, ಹುಟ್ಟು-ಸಾವು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ ಶೋಕಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಹುಟ್ಟಿದವನಿಗೆ (`ಜಾತಸ್ಯ ಹಿ`) ಮರಣವು (`ಮೃತ್ಯುಃ`) ನಿಶ್ಚಿತ (`ಧ್ರುವಃ`). ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ತವನಿಗೆ (`ಮೃತಸ್ಯ ಚ`) ಜನ್ಮವು (`ಜನ್ಮ`) ನಿಶ್ಚಿತ (`ಧ್ರುವಂ`). ಆದ್ದರಿಂದ (`ತಸ್ಮಾತ್`), ಪರಿಹರಿಸಲಾಗದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ (`ಅಪರಿಹಾರ್ಯೇ ಅರ್ಥೇ`), ನೀನು ಶೋಕಿಸಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ (`ನ ತ್ವಂ ಶೋಚಿತುಂ ಅರ್ಹಸಿ`)." ಹುಟ್ಟು-ಸಾವಿನ ಚಕ್ರವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ. ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಮತ್ತು ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದ್ದು. ಅಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದುಃಖಪಡುವುದು ನಿರರ್ಥಕ. ಇಲ್ಲಿ 'ಅಪರಿಹಾರ್ಯೇ ಅರ್ಥೇ' ಎನ್ನುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವಿನ ಚಕ್ರವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬಂದೊದಗಿರುವ ಯುದ್ಧ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೂ ಸೂಚಿಸಬಹುದು.