ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 26

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಒಂದು ವೇಳೆ, ಅರ್ಜುನನು ಆತ್ಮದ ನಿತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೂ, (ಚಾರ್ವಾಕರಂತಹ ಲೋಕಾಯತವಾದಿಗಳಂತೆ) ಆತ್ಮವು ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಸಾಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ, ಶೋಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಒಂದು ವೇಳೆ (`ಅಥ ಚ`) ನೀನು ಈ ಆತ್ಮವನ್ನು (`ಏನಂ`) ನಿತ್ಯವೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ (`ನಿತ್ಯಜಾತಂ`) ಅಥವಾ (`ವಾ`) ನಿತ್ಯವೂ ಸಾಯುತ್ತದೆ (`ನಿತ್ಯಂ ಮೃತಂ`) ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ (`ಮನ್ಯಸೇ`), ಹಾಗಿದ್ದರೂ (`ತಥಾಪಿ`), ಹೇ ಮಹಾಬಾಹುವೇ (`ಮಹಾಬಾಹೋ`), ನೀನು ಇದಕ್ಕಾಗಿ (`ಏನಂ`) ಶೋಕಿಸಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ (`ನ ಶೋಚಿತುಂ ಅರ್ಹಸಿ`)." ಮುಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.