ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 11
ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ
ಅಶೋಚ್ಯಾನನ್ವಶೋಚಸ್ತ್ವಂ ಪ್ರಜ್ಞಾವಾದಾಂಶ್ಚ ಭಾಷಸೇ |
ಗತಾಸೂನಗತಾಸೂಂಶ್ಚ ನಾನುಶೋಚಂತಿ ಪಂಡಿತಾಃ ||
ಅರ್ಥ
ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು "ನೀನು ಪಂಡಿತರಂತೆ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಿರುವೆ ಆದರೆ ಶೋಕಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲದವರನ್ನು ಕುರಿತು ಶೋಕಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ವಿದ್ವಾಂಸರು ಬದುಕಿರುವವರಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಸತ್ತವರಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸುವುದಿಲ್ಲ"
ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಮೊದಲು ಅರ್ಜುನನ ತಾರ್ಕಿಕ ಅಸಂಗತತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ನೀನು ಶೋಕಿಸಲು ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲದವರ (`ಅಶೋಚ್ಯಾನ್`) ಬಗ್ಗೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ (`ಅನ್ವಶೋಚಃ ತ್ವಂ`), ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ (`ಪ್ರಜ್ಞಾವಾದಾನ್ ಚ ಭಾಷಸೇ`)." ಇದು ಅರ್ಜುನನ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ - ಅವನು ಧರ್ಮ, ಪಾಪ, ಕುಲಕ್ಷಯ ಎಂದು ಜ್ಞಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದರೂ, ಅವನ ದುಃಖವು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, "ಪಂಡಿತರು (`ಪಂಡಿತಾಃ`) ಸತ್ತವರ (`ಗತಾಸೂನ್`) ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಬದುಕಿರುವವರ (`ಅಗತಾಸೂನ್`) ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಅನುಶೋಚಂತಿ`)." ಇದು ಗೀತೆಯ ಮೂಲಭೂತ ಬೋಧನೆಗೆ ನಾಂದಿಯಾಗಿದೆ: ಆತ್ಮದ ನಿತ್ಯತ್ವ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಅನಿತ್ಯತ್ವ.
Banaka ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್‌ನ ಪಾಠ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ.