અધ્યાય 2 · શ્લોક 11

ભાષ્ય

ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ પોતાના ઉપદેશનો પ્રારંભ અર્જુનના વર્તનમાં રહેલા વિરોધાભાસને દર્શાવીને કરે છે. અર્જુન શોક કરી રહ્યો છે (જે અજ્ઞાનનું લક્ષણ છે), પણ દલીલો જ્ઞાની જેવી કરી રહ્યો છે (જેમ કે કુળધર્મ, પાપ-પુણ્ય વગેરે). કૃષ્ણ કહે છે કે જેમના માટે શોક કરવો વ્યર્થ છે (એટલે કે શાશ્વત આત્મા માટે અથવા અનિવાર્ય મૃત્યુ માટે), તેમના માટે તું શોક કરે છે. સાચા જ્ઞાની ('પંડિત') મૃત કે જીવિત - કોઈના શરીર માટે શોક કરતા નથી, કારણ કે તેઓ શરીર અને આત્માના ભેદને તથા આત્માની અમરતાને જાણે છે. આ પ્રથમ પાઠ છે: આત્મજ્ઞાન શોકને દૂર કરે છે.