ಅಧ್ಯಾಯ 18 · ಶ್ಲೋಕ 59

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನ ಮೂಲ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಅವನ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಒಂದು ವೇಳೆ ನೀನು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು (`ಅಹಂಕಾರಂ`) ಆಶ್ರಯಿಸಿ (`ಆಶ್ರಿತ್ಯ`) 'ನಾನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ' (`ನ ಯೋತ್ಸ್ಯೇ ಇತಿ`) ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ (`ಮನ್ಯಸೇ`), ನಿನ್ನ (`ತೇ`) ಈ ನಿಶ್ಚಯವು (`ಏಷಃ ವ್ಯವಸಾಯಃ`) ವ್ಯರ್ಥ (`ಮಿಥ್ಯಾ`). (ನಿನ್ನ) ಪ್ರಕೃತಿಯು (ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ವಭಾವವು) (`ಪ್ರಕೃತಿಃ`) ನಿನ್ನನ್ನು (`ತ್ವಾಂ`) (ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ) ಖಂಡಿತವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸುತ್ತದೆ (`ನಿಯೋಕ್ಷ್ಯತಿ`)." ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಯುದ್ಧದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅವನ ಸಹಜವಾದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ವಭಾವ, ಅವನ ರಜೋಗುಣವು ಅವನನ್ನು ಸುಮ್ಮನಿರಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಮೀರಿ ನಡೆಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.