ಅಧ್ಯಾಯ 18 · ಶ್ಲೋಕ 46

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ತನ್ನ ಕರ್ಮವನ್ನು ಭಗವಂತನ ಪೂಜೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದೇ ಸಿದ್ಧಿಗೆ ದಾರಿ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಯಾರಿಂದ (`ಯತಃ`) ಜೀವಿಗಳ (`ಭೂತಾನಾಂ`) ಪ್ರವೃತ್ತಿ (ಚಟುವಟಿಕೆ, ಉತ್ಪತ್ತಿ) ಆಗಿದೆಯೋ, ಯಾರಿಂದ (`ಯೇನ`) ಇದೆಲ್ಲವೂ (`ಸರ್ವಂ ಇದಂ`) ವ್ಯಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ (`ತತಂ`), ಆ (ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು) (`ತಂ`) ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ (`ಸ್ವಕರ್ಮಣಾ`) ಪೂಜಿಸಿ (`ಅಭ್ಯರ್ಚ್ಯ`), ಮನುಷ್ಯನು (`ಮಾನವಃ`) ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು (ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು) (`ಸಿದ್ಧಿಂ`) ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ (`ವಿಂದತಿ`)." ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಲೌಕಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾಡದೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯೂ, ಸರ್ವ ಪ್ರೇರಕನೂ ಆದ ಭಗವಂತನ ಪೂಜೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದೇ ಕರ್ಮವು ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡಿ, ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕರ್ಮಯೋಗದ ಸಾರ.