ಅಧ್ಯಾಯ 18 · ಶ್ಲೋಕ 47

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಸ್ವಧರ್ಮ ಪಾಲನೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ (3.35 ರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ) ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡಿದ (`ಸ್ವನುಷ್ಠಿತಾತ್`) ಪರಧರ್ಮಕ್ಕಿಂತ (ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕಿಂತ) (`ಪರಧರ್ಮಾತ್`), (ಸ್ವಲ್ಪ) ದೋಷಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ (`ವಿಗುಣಃ`) ಸ್ವಧರ್ಮವೇ (ತನ್ನ ಸಹಜ ಕರ್ತವ್ಯವೇ) (`ಸ್ವಧರ್ಮಃ`) ಶ್ರೇಷ್ಠ (`ಶ್ರೇಯಾನ್`). ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನಿಯಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ (`ಸ್ವಭಾವನಿಯತಂ`) ಕರ್ಮವನ್ನು (`ಕರ್ಮ`) ಮಾಡುವವನು (`ಕುರ್ವನ್`) ಪಾಪವನ್ನು (`ಕಿಲ್ಬಿಷಂ`) ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಆಪ್ನೋತಿ`)." ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕರ್ತವ್ಯವು ಎಷ್ಟೇ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ, ತನಗೆ ವಿಹಿತವಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು (ಸ್ವಧರ್ಮ) ನಿರ್ವಹಿಸುವುದೇ ಸುರಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ. ಆ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರಿಂದ ಪಾಪವು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.