ಅಧ್ಯಾಯ 14 · ಶ್ಲೋಕ 22

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ (ಗುಣಾತೀತನ ಲಕ್ಷಣಗಳು) ಉತ್ತರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ (ಶ್ಲೋಕ 22-25). "ಪಾಂಡವ! (ಸತ್ವಗುಣದ ಕಾರ್ಯವಾದ) ಪ್ರಕಾಶ (ಜ್ಞಾನ) (`ಪ್ರಕಾಶಂ ಚ`), (ರಜೋಗುಣದ ಕಾರ್ಯವಾದ) ಪ್ರವೃತ್ತಿ (ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ) (`ಪ್ರವೃತ್ತಿಂ ಚ`), ಮತ್ತು (ತಮೋಗುಣದ ಕಾರ್ಯವಾದ) ಮೋಹವೇ (ಭ್ರಮೆ) (`ಮೋಹಂ ಏವ ಚ`) - ಇವುಗಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ಬಂದಾಗ (`ಸಂಪ್ರವೃತ್ತಾನಿ`) ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ದ್ವೇಷ್ಟಿ`), ಮತ್ತು ಅವುಗಳು ಇಲ್ಲವಾದಾಗ (ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೋದಾಗ) (`ನಿವೃತ್ತಾನಿ`) ಅವುಗಳನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಕಾಂಕ್ಷತಿ`)." ಗುಣಾತೀತನು ಗುಣಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳು (ಜ್ಞಾನ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ, ಮೋಹ) ತನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಹಜ ಧರ್ಮವೆಂದು ಅರಿತಿರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಅವು ಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಗುಣಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.