ಅಧ್ಯಾಯ 13 · ಶ್ಲೋಕ 4

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ತಾನು ಹೇಳಹೊರಟಿರುವ ಕ್ಷೇತ್ರ-ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ವಿವೇಕವು ಹೊಸತಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಾಚೀನವೂ, ಪ್ರಮಾಣಭೂತವೂ ಆದುದು ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಈ (ಕ್ಷೇತ್ರ-ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ತತ್ವವನ್ನು) ಋಷಿಗಳಿಂದ (`ಋಷಿಭಿಃ`) ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ (`ಬಹುಧಾ`) ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ (`ಗೀತಂ`). ವಿವಿಧವಾದ ವೇದಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ (`ಛಂದೋಭಿಃ ವಿವಿಧೈಃ`) ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ (ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ) (`ಪೃಥಕ್`). ಮತ್ತು (`ಚ ಏವ`) ಕಾರಣಯುಕ್ತವಾದ (`ಹೇತುಮದ್ಭಿಃ`) ಮತ್ತು ಸುನಿಶ್ಚಿತವಾದ (`ವಿನಿಶ್ಚಿತೈಃ`) ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರದ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದಲೂ (`ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಪದೈಃ`) (ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ)." ವೇದಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳು ಈ ಗಹನವಾದ ತತ್ವವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಈಗ ಆ ಎಲ್ಲದರ ಸಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ.