અધ્યાય 13 · શ્લોક 4

ભાષ્ય

ભગવાન જે જ્ઞાન આપવા જઈ રહ્યા છે, તેની પ્રામાણિકતા અને શાસ્ત્રીય આધાર સ્પષ્ટ કરે છે. તેઓ કહે છે કે આ ક્ષેત્ર-ક્ષેત્રજ્ઞનું જ્ઞાન કોઈ નવી વાત નથી, પરંતુ `ઋષિભિઃ` (પ્રાચીન ઋષિમુનિઓ દ્વારા) `બહુધા ગીતમ્` (ઘણી રીતે ગવાયું છે, એટલે કે વર્ણવાયું છે). `વિવિધૈઃ છન્દોભિઃ` (વિવિધ વૈદિક મંત્રો દ્વારા, વેદોની જુદી જુદી શાખાઓમાં) `પૃથક્` (અલગ અલગ રીતે) પણ તેનું વર્ણન છે. અને વિશેષ કરીને, `હેતુમદ્ભિઃ` (યુક્તિઓ અને તર્કોથી યુક્ત) તથા `વિનિશ્ચિતૈઃ` (નિર્ણયાત્મક, સુનિશ્ચિત અર્થવાળા) `બ્રહ્મસૂત્રપદૈઃ ચ એવ` (બ્રહ્મસૂત્રોના પદો દ્વારા પણ) આ તત્ત્વનું પ્રતિપાદન કરવામાં આવ્યું છે. બ્રહ્મસૂત્ર વેદાંત દર્શનનો આધાર ગ્રંથ છે, જે ઉપનિષદોના સારને તર્કબદ્ધ રીતે રજૂ કરે છે. આમ, ભગવાન કહે છે કે તેઓ જે કહેશે તે ઋષિઓ, વેદો અને બ્રહ્મસૂત્રો દ્વારા સમર્થિત અને પ્રમાણિત જ્ઞાન છે.