ಅಧ್ಯಾಯ 13 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಜ್ಞೇಯ ತತ್ವದ (ಪರಮಾತ್ಮನ) ಜ್ಯೋತಿಸ್ವರೂಪ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದು (`ತತ್`) ಜ್ಯೋತಿಗಳಿಗೂ (ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೂ) (`ಜ್ಯೋತಿಷಾಂ ಅಪಿ`) ಜ್ಯೋತಿಯಾಗಿದೆ (ಬೆಳಕನ್ನು ಕೊಡುವ ಮೂಲ) (`ಜ್ಯೋತಿಃ`). ಅದು ತಮಸ್ಸಿನ (ಅಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಲೆಯ ಅಥವಾ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಕೃತಿಯ) (`ತಮಸಃ`) ಆಚೆ ಇದೆ (`ಪರಂ`) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ (`ಉಚ್ಯತೇ`). ಅದುವೇ ಜ್ಞಾನ (`ಜ್ಞಾನಂ`), ಅದುವೇ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ವಸ್ತು (`ಜ್ಞೇಯಂ`), ಅದುವೇ ಜ್ಞಾನದಿಂದ அடையಲ್ಪಡಬೇಕಾದ ಗುರಿ (`ಜ್ಞಾನಗಮ್ಯಂ`). ಅದು ಎಲ್ಲರ (`ಸರ್ವಸ್ಯ`) ಹೃದಯದಲ್ಲಿ (`ಹೃದಿ`) ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದೆ (`ವಿಷ್ಠಿತಂ`). ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಎಲ್ಲ ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲ, ಅವನು ಅಜ್ಞಾನಾತೀತ, ಅವನೇ ಜ್ಞಾನ, ಜ್ಞೇಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಗುರಿ, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.