ಅಧ್ಯಾಯ 13 · ಶ್ಲೋಕ 12

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕ್ಷೇತ್ರ (ದೇಹ) ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು (ಜ್ಞಾನ ಸಾಧನಗಳನ್ನು) ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಈಗ 'ಜ್ಞೇಯ' (ತಿಳಿಯಲ್ಪಡಬೇಕಾದ ವಸ್ತು) ಅಂದರೆ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಯಾವುದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದ್ದೋ (`ಯತ್ ಜ್ಞೇಯಂ`), ಯಾವುದನ್ನು (`ಯತ್`) ತಿಳಿದರೆ (`ಜ್ಞಾತ್ವಾ`) ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು (ಮೋಕ್ಷವನ್ನು) (`ಅಮೃತಂ`) ಹೊಂದುತ್ತಾನೋ (`ಅಶ್ನುತೇ`), ಅದನ್ನು (`ತತ್`) (ನಿನಗೆ) ಹೇಳುತ್ತೇನೆ (`ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ`). (ಅದು) ಆದಿಯಿಲ್ಲದ್ದು (`ಅನಾದಿ`), ನನ್ನ ಪರಮ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿರುವುದು (ಅಥವಾ ನನಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು - ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಭೇದವಿದೆ) (`ಮತ್ಪರಂ`) ಆದ ಬ್ರಹ್ಮ (`ಬ್ರಹ್ಮ`). ಅದು ಸತ್ (ಕಾರಣ, ಇರುವಿಕೆ) ಎಂದೂ ಹೇಳಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅಸತ್ (ಕಾರ್ಯ, ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ) ಎಂದೂ ಹೇಳಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ (`ನ ಸತ್ ತತ್ ನ ಅಸತ್ ಉಚ್ಯತೇ`)." ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಪರಮ ವಸ್ತು ಬ್ರಹ್ಮ. ಅದು ಅನಾದಿ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ. ಅದು ಕಾರ್ಯ-ಕಾರಣ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವ-ನಾಸ್ತಿತ್ವಗಳ ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾದದ್ದು, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಅನಿರ್ವಚನೀಯ.