ಅಧ್ಯಾಯ 11 · ಶ್ಲೋಕ 16

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ವಿಶ್ವರೂಪದ ಅನಂತತೆ ಮತ್ತು ಅಳೆಯಲಾಗದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ. "ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನೇ (ವಿಶ್ವದ ಒಡೆಯನೇ)! ವಿಶ್ವರೂಪನೇ! ನಿನ್ನನ್ನು (`ತ್ವಾಂ`) ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ (`ಸರ್ವತಃ`) ಅನೇಕ ತೋಳುಗಳು, ಹೊಟ್ಟೆಗಳು, ಮುಖಗಳು, ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳವನಾಗಿ (`ಅನೇಕ-ಬಾಹು-ಉದರ-ವಕ್ತ್ರ-ನೇತ್ರಂ`), ಅನಂತವಾದ ರೂಪವುಳ್ಳವನಾಗಿ (`ಅನಂತರೂಪಂ`) ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ (`ಪಶ್ಯಾಮಿ`). ನಿನ್ನ (`ತವ`) ಅಂತ್ಯವನ್ನಾಗಲೀ (`ನ ಅಂತಂ`), ಮಧ್ಯವನ್ನಾಗಲೀ (`ನ ಮಧ್ಯಂ`), ಅಥವಾ ಆದಿಯನ್ನಾಗಲೀ (`ನ ಪುನಃ ಆದಿಂ`) ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ (`ಪಶ್ಯಾಮಿ`)." ಆ ರೂಪಕ್ಕೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಆಕಾರವಾಗಲೀ, ಮಿತಿಯಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕೆ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ದೇಶ-ಕಾಲಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಅನಂತ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿತ್ತು.