ಅಧ್ಯಾಯ 11 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ವಿಶ್ವರೂಪದ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ತನಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಕಿರೀಟವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಾಗಿಯೂ (`ಕಿರೀಟಿನಂ`), ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದವನಾಗಿಯೂ (`ಗದಿನಂ`), ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನಾಗಿಯೂ (`ಚಕ್ರಿಣಂ ಚ`) (ಇದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ), ತೇಜೋರಾಶಿಯಾಗಿ (`ತೇಜೋರಾಶಿಂ`), ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವವನಾಗಿ (`ಸರ್ವತಃ ದೀಪ್ತಿಮಂತಂ`), ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ (`ಸಮಂತಾತ್`) ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳ (`ದೀಪ್ತ-ಅನಲ-ಅರ್ಕ-ದ್ಯುತಿಂ`), ಅಳೆಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ (`ಅಪ್ರಮೇಯಂ`) ನಿನ್ನನ್ನು (`ತ್ವಾಂ`) ನೋಡಲು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿ (`ದುರ್ನಿರೀಕ್ಷ್ಯಂ`) ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ (`ಪಶ್ಯಾಮಿ`)." ಆ ರೂಪದ ಪ್ರಕಾಶವು ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ದಿವ್ಯಚಕ್ಷುಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.