ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ಧ್ಯಾನದ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ. ಭಗವಂತನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಆದರೆ ಅವನ ನಿರಾಕಾರ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ರೂಪವನ್ನು ಸದಾ ಚಿಂತಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಕಷ್ಟ. ಆದ್ದರಿಂದ, "ಯೋಗಿನ್ (ಯೋಗೇಶ್ವರನೇ)! ಸದಾ (`ಸದಾ`) (ನಿನ್ನನ್ನು) ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ (`ಪರಿಚಿಂತಯನ್`) ನಾನು (`ಅಹಂ`) ನಿನ್ನನ್ನು (`ತ್ವಾಂ`) ಹೇಗೆ (`ಕಥಂ`) ತಿಳಿಯಲಿ (ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ) (`ವಿದ್ಯಾಂ`)? ಭಗವನ್! ಯಾವ ಯಾವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ (ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ) (`ಕೇಷು ಕೇಷು ಚ ಭಾವೇಷು`) ನೀನು (`ತ್ವಂ`) ನನ್ನಿಂದ (`ಮಯಾ`) ಚಿಂತಿಸಲ್ಪಡಲು (ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಡಲು) ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದೀಯೆ (`ಚಿಂತ್ಯಃ ಅಸಿ`)?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಒಂದು ಆಲಂಬನ ಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಯಾವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿಯು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆಯೋ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರೆ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಜುನನ ಕೋರಿಕೆ.