ಅಧ್ಯಾಯ 1 · ಶ್ಲೋಕ 47

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಸಂಜಯನು ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ (`ಸಂಖ್ಯೇ`) ಅರ್ಜುನನು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿ (`ಏವಂ ಉಕ್ತ್ವಾ`), ಬಾಣಗಳ ಸಹಿತವಾದ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು (`ಸಶರಂ ಚಾಪಂ`) ಬಿಸಾಡಿ (`ವಿಸೃಜ್ಯ`), ಶೋಕದಿಂದ ಕದಡಿದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವನಾಗಿ (`ಶೋಕಸಂವಿಗ್ನಮಾನಸಃ`), ರಥದ ಮೇಲೆ (`ರಥೋಪಸ್ಥೇ`) ಕುಸಿದು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟನು (`ಉಪಾವಿಶತ್`)." ಇದು ಅರ್ಜುನನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಕುಸಿತವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಾವೀರನಾದ ಅವನು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗಿ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಈ 'ಅರ್ಜುನ ವಿಷಾದ'ವೇ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಜ್ಞಾನೋಪದೇಶಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಕೃಷ್ಣನ ಬೋಧನೆಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ.