ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಸಂಜಯನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತ ಅರ್ಜುನನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅರ್ಜುನನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವೇಶಗೊಂಡಿದ್ದನು (`ಕೃಪಯಾ ಆವಿಷ್ಟಂ`), ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಕಳವಳಗೊಂಡಿದ್ದವು (`ಅಶ್ರುಪೂರ್ಣಾಕುಲೇಕ್ಷಣಂ`) ಮತ್ತು ಅವನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದನು (`ವಿಷೀದಂತಂ`). ಇಂತಹ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಧುಸೂದನನಾದ (ಮಧು ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕೊಂದವನು) ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಇದು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ನಿಜವಾದ ಉಪದೇಶದ ಪ್ರಾರಂಭವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.