ಅಧ್ಯಾಯ 1 · ಶ್ಲೋಕ 46

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ದೃಢ ನಿಲುವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಒಂದು ವೇಳೆ, ಶಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿದಿರುವ (`ಶಸ್ತ್ರಪಾಣಯಃ`) ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳು (`ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರಾಃ`), ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ (`ರಣೇ`), ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಒಡ್ಡದ (`ಅಪ್ರತೀಕಾರಂ`) ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರರಹಿತನಾದ (`ಅಶಸ್ತ್ರಂ`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಕೊಂದರೂ (`ಹನ್ಯುಃ ಯದಿ`), ಅದು ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಷೇಮಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ (`ತತ್ ಮೇ ಕ್ಷೇಮತರಂ ಭವೇತ್`)." ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಮಹಾಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ನಿಶ್ಯಸ್ತ್ರನಾಗಿ, ಪ್ರತಿರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುವುದೇ ತನಗೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ ಎಂದು ಅರ್ಜುನನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಅವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಶೆ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧವಿಮುಖತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.