અધ્યાય 6 · શ્લોક 2

ભાષ્ય

ભગવાન સંન્યાસ અને યોગની એકરૂપતા પર ભાર મૂકે છે. તેઓ કહે છે, 'હે પાંડવ! જ્ઞાનીઓ જેને (ફળાસક્તિ અને કર્તાપણાના ત્યાગરૂપ) સંન્યાસ કહે છે, તેને જ તું (નિષ્કામ કર્મ) યોગ જાણ.' બંનેનું મૂળ તત્ત્વ એક જ છે – ફળની ઈચ્છાનો ત્યાગ. આ એટલા માટે કે 'ન હિ અસંન્યસ્તસંકલ્પઃ કશ્ચન યોગી ભવતિ'. સંકલ્પ એટલે ફળની ઈચ્છાથી પ્રેરિત મનોરથો. જેણે આવા સંકલ્પોનો ત્યાગ નથી કર્યો, તે ક્યારેય સાચો યોગી બની શકતો નથી, ભલે તે કર્મયોગી હોય કે ધ્યાનયોગી. સંકલ્પનો ત્યાગ એ યોગની પૂર્વશરત છે.