અધ્યાય 2 · શ્લોક 5

ભાષ્ય

અર્જુન પોતાની દલીલને વધુ સ્પષ્ટ કરે છે. તે માને છે કે ભીષ્મ અને દ્રોણ જેવા 'મહાનુભાવ' ગુરુઓને મારીને રાજ્ય ભોગવવા કરતાં ભિખારીનું જીવન ('ભૈક્ષ્યમ્') જીવવું વધુ સારું છે. તે કહે છે કે જો તે તેમને મારીને રાજ્ય મેળવશે, તો તે ભોગ ('ભોગાન્') - જે અર્થ (સંપત્તિ) અને કામ (ઇચ્છાઓ) ની પૂર્તિ માટે છે - તેમના લોહીથી રંગાયેલા હશે. આવા પાપયુક્ત ભોગ તેને સ્વીકાર્ય નથી. ભલે કૌરવોના પક્ષે હોવાને કારણે તેના ગુરુઓ પણ 'અર્થકામ' (સત્તા અને ભોગની લાલસાવાળા, કારણકે તેઓ દુર્યોધનનું અન્ન ખાય છે) ગણાય, છતાં તેમને મારવાનું પાપ તે કરવા માંગતો નથી.