અધ્યાય 2 · શ્લોક 42–43
यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः |
वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः || ४२ ||
कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् |
क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति || ४३ ||
અર્થ
હે પાર્થ! જેઓ વેદોના (કરમકાંડના) શબ્દોમાં જ રાચનારા છે ('વેદવાદરતાઃ'), 'આ સિવાય બીજું કંઈ નથી' એમ કહેનારા છે ('ન અન્યદ્ અસ્તિ ઇતિ વાદિનઃ'), કામનાઓથી ભરેલા છે ('કામાત્માનઃ'), સ્વર્ગને જ પરમ પ્રાપ્ય માને છે ('સ્વર્ગપરા'), તેવા અવિવેકી લોકો ('અવિપશ્ચિતઃ') જન્મરૂપી કર્મફળ આપનારી ('જન્મકર્મફલપ્રદામ્') તથા ભોગ અને ઐશ્વર્યની પ્રાપ્તિ માટે ('ભોગૈશ્વર્યગતિં પ્રતિ') અનેક પ્રકારની ક્રિયાઓનું વર્ણન કરનારી ('ક્રિયાવિશેષબહુલામ્') આવી જે દેખાવમાં સુંદર લાગતી વાણી ('યામ્ ઇમામ્ પુષ્પિતાં વાચમ્') બોલે છે.
ભાષ્ય
આ બે શ્લોકોમાં ભગવાન વેદોના કર્મકાંડ વિભાગમાં આસક્ત લોકોની મનોવૃત્તિ અને વાણીનું વર્ણન કરે છે. આવા લોકો વેદોના ફળ આપનારા વચનોમાં (જેને 'પુષ્પિત વાણી' – દેખાવમાં સુંદર પણ ક્ષણિક ફળવાળી – કહી છે) રચ્યાપચ્યા રહે છે. તેઓ માને છે કે સ્વર્ગ અને ભૌતિક ભોગ-ઐશ્વર્ય જ જીવનનું અંતિમ લક્ષ્ય છે ('ન અન્યદ્ અસ્તિ'). તેમની વાણી લોકોને જન્મ-મરણના ચક્રમાં ફસાવનારા કર્મો અને વિવિધ યજ્ઞાદિ ક્રિયાઓ તરફ પ્રેરે છે, જેનું ફળ માત્ર ભોગ અને ઐશ્વર્ય છે. ભગવાન આવા લોકોને 'અવિપશ્ચિત' (અજ્ઞાની, અવિવેકી) કહે છે.
Banaka ઍપમાંથી પાઠ અને ભાષ્ય.