અધ્યાય 18 · શ્લોક 2

ભાષ્ય

ભગવાન અર્જુનના પ્રશ્નના ઉત્તરમાં પ્રચલિત મતો રજૂ કરે છે. `કવયઃ` (કેટલાક કવિઓ, એટલે કે સૂક્ષ્મદર્શી વિદ્વાનો) `કામ્યાનામ્ કર્મણામ્ ન્યાસમ્` (કામ્ય કર્મો એટલે કે સ્વર્ગ, પુત્ર, ધન વગેરે ફળની ઈચ્છાથી કરાતાં કર્મોના સ્વરૂપતઃ ત્યાગને) `સંન્યાસમ્ વિદુઃ` (સંન્યાસ તરીકે જાણે છે). આ મત મુજબ, સંન્યાસીએ ફળની ઈચ્છાથી પ્રેરાયેલા કોઈ પણ કર્મ કરવા જોઈએ નહીં. `વિચક્ષણાઃ` (જ્યારે બીજા વિચક્ષણ, જ્ઞાની પુરુષો) `સર્વકર્મફલત્યાગમ્` (બધાં જ કર્મો - નિત્ય, નૈમિત્તિક, કામ્ય - ના ફળોની ઈચ્છાના ત્યાગને) `ત્યાગમ્ પ્રાહુઃ` (ત્યાગ કહે છે). આ મત મુજબ, કર્મોનો ત્યાગ કરવાનો નથી, પણ તેના ફળની આસક્તિનો ત્યાગ કરવાનો છે. ભગવાન અહીં બે ભિન્ન મતો રજૂ કરીને ભૂમિકા બાંધે છે અને આગળ પોતાનો નિશ્ચિત મત સ્પષ્ટ કરશે.