અધ્યાય 13 · શ્લોક 25

ભાષ્ય

જે લોકો ધ્યાન, જ્ઞાન કે કર્મયોગ જેવા સાધનો દ્વારા જાતે આત્મજ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવા સક્ષમ નથી, તેમના માટે પણ ભગવાન માર્ગ બતાવે છે. `અન્યે તુ` (પરંતુ બીજા કેટલાક) જેઓ `એવમ્ અજાનન્તઃ` (આત્મસ્વરૂપને આ રીતે જાતે નથી જાણતા), તેઓ `અન્યેભ્યઃ શ્રુત્વા` (બીજા જાણકાર પુરુષો, ગુરુઓ પાસેથી સાંભળીને) `ઉપાસતે` (શ્રદ્ધાપૂર્વક ઉપાસના કરે છે). તેઓ જ્ઞાનીઓના વચનોમાં શ્રદ્ધા રાખીને તે અનુસાર ભજન, સ્મરણ કે અન્ય સાધના કરે છે. ભગવાન કહે છે કે આવા `શ્રુતિપરાયણાઃ` (શ્રવણમાં જ તત્પર રહેનારા, શ્રદ્ધાળુ) લોકો પણ `તે અપિ ચ મૃત્યુમ્ અતિતરન્તિ એવ` (તેઓ પણ મૃત્યુરૂપી સંસારને નિશ્ચિતપણે તરી જાય છે). આ શ્રદ્ધા અને શ્રવણનું મહત્વ દર્શાવે છે. જેમને સ્વયં જ્ઞાન નથી, તેઓ જો શ્રદ્ધાપૂર્વક જ્ઞાનીઓનું માર્ગદર્શન સ્વીકારે, તો પણ તેઓ મુક્તિના અધિકારી બને છે.