અધ્યાય 11 · શ્લોક 25

ભાષ્ય

અર્જુનનો ભય ચરમસીમાએ પહોંચે છે, ખાસ કરીને ભગવાનના મુખોની ભયાનકતા જોઈને. તે કહે છે, "આપના મુખોને (`તે મુખાનિ`) – જે 'દંષ્ટ્રાકરાલાનિ' (વિકરાળ દાઢોને કારણે ભયાનક) અને 'કાલાનલસંનિભાનિ' (પ્રલયકાળના અગ્નિ સમાન ભડભડતા) છે – તેમને જોઈને જ (`દૃષ્ટ્વા એવ`) હું દિશાઓનું ભાન ભૂલી ગયો છું (`દિશઃ ન જાને`) અને મને શાંતિ કે સુખ (`શર્મ`) મળતું નથી (`ન લભે ચ`)." ભયને કારણે તેની દિશાજ્ઞાન અને માનસિક સ્થિરતા નષ્ટ થઈ ગઈ છે. આત્યંતિક ભય અને અસહાયતાની સ્થિતિમાં, તે ભગવાનને શરણે જાય છે અને પ્રાર્થના કરે છે: "હે દેવેશ! (દેવોના પણ ઈશ્વર) હે જગન્નિવાસ! (સમગ્ર જગતના આશ્રય) આપ પ્રસન્ન થાઓ (`પ્રસીદ`)!" તે આ ભયાનક રૂપને સંકેલી લેવા અને પોતાની કૃપા દ્રષ્ટિ વરસાવવા ભગવાનને વિનંતી કરે છે.