ಅಧ್ಯಾಯ 9 · ಶ್ಲೋಕ 13

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಮೂಢರಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಮಹಾತ್ಮರ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಪಾರ್ಥ! ಆದರೆ (`ತು`) ಮಹಾತ್ಮರು (`ಮಹಾತ್ಮಾನಃ`) ದೈವೀ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು (ಸಾತ್ವಿಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು, ಭಗವಂತನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು) (`ದೈವೀಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ`) ಆಶ್ರಯಿಸಿ (`ಆಶ್ರಿತಾಃ`), ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ ಆದಿಕಾರಣನೆಂದೂ (`ಭೂತಾದಿಂ`) ಮತ್ತು ಅವ್ಯಯನೆಂದೂ (ನಾಶರಹಿತನೆಂದೂ) (`ಅವ್ಯಯಂ`) ತಿಳಿದು (`ಜ್ಞಾತ್ವಾ`), ಅನನ್ಯವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ (ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಚಂಚಲವಾಗದ ಚಿತ್ತದಿಂದ) (`ಅನನ್ಯಮನಸಃ`) ಭಜಿಸುತ್ತಾರೆ (ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ) (`ಭಜಂತಿ`)." ಮಹಾತ್ಮರು ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಭಗವಂತನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತು, ಏಕನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.