अध्याय 5 · श्लोक 4
सांख्ययोगौ पृथग्बालाः प्रवदन्ति न पण्डिताः । एकमप्यास्थितः सम्यगुभयोर्विन्दते फलम्‌ ॥ ५-४ ॥
अर्थ
वर सांगितलेले संन्यास आणि कर्म योग वेगवेगळी फळे देणारे आहेत, असे मूर्ख लोक म्हणतात; पंडित नव्हेत. कारण दोहोंपैकी एकाच्या ठिकाणीसुद्धा उत्तम प्रकारे स्थित असलेला मनुष्य दोहोंचे फलस्वरूप असलेल्या परमात्म्याला प्राप्त होतो. ॥ ५-४ ॥
स्पष्टीकरण
श्रीकृष्ण या श्लोकात स्पष्ट करतात की ज्ञानयोग (सांख्य) आणि कर्मयोग (योग) यात काही फरक नाही. हा फरक न समजणारे अज्ञानी लोकच हा फरक मानतात. पण हे दोन्ही मार्ग एकाच ध्येयाकडे घेऊन जातात हे विद्वानांना माहीत आहे. जर एखाद्या व्यक्तीने ज्ञानयोग किंवा कर्मयोग यापैकी एकाचा योग्य मार्गाने अवलंब केला तर त्याला दोन्हीचे फळ मिळते. याचा अर्थ ज्ञान आणि कृती दोन्ही एकमेकांना पूरक आहेत. कर्मयोगात व्यक्ती नि:स्वार्थीपणे कार्य करते आणि ज्ञानयोगामध्ये त्याला आत्मा आणि ईश्वराचा साक्षात्कार होतो. दोन्ही मार्गांचा अवलंब करण्याचा परिणाम एकच आहे - मुक्ती, भगवंताची प्राप्ती. अशाप्रकारे, श्रीकृष्णांना सांगायचे आहे की आपण ज्ञानयोग किंवा कर्मयोगाचे पालन केले, दोन्हीमध्ये योग्यरित्या स्थित राहून, आपण शेवटी एकच अंतिम ध्येय प्राप्त करतो.
Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.