अध्याय 5 · श्लोक 19

स्पष्टीकरण

या श्लोकात भगवान श्रीकृष्ण कर्मयोगाचे महत्त्व सांगतात. सम्ये स्थितम् मनः म्हणजे ज्यांचे मन समता आणि समतोलात वसलेले असते, ते जीवनातील विषमता आणि भेदांना समान दृष्टीने पाहतात. दोषामोन हि सम ब्रह्म: ब्रह्म (म्हणजेच अंतिम सत्य किंवा देव) दोषरहित आणि समान आहे. हा ब्रह्मा सर्व गोष्टींना समानतेने पाहतो आणि कोणाशीही भेदभाव करत नाही. तस्माद्ब्रह्मणी ते स्थितहा: जे लोक या समता आणि समतोल स्थितीत असतात ते ब्रह्मात स्थापित होतात, म्हणजेच ते आत्मा आणि परमात्मा यांच्यात खोल संबंधात असतात आणि याच स्थितीत राहतात. या श्लोकाद्वारे भगवान श्रीकृष्ण हे सांगू इच्छितात की जर एखाद्या व्यक्तीला आत्म्याचे खरे स्वरूप ओळखायचे असेल आणि मोक्ष मिळवायचा असेल तर त्याने मानसिक संतुलन आणि समता राखली पाहिजे. ज्यांना ही स्थिरता प्राप्त होते ते ब्रह्मामध्ये (ईश्वरात) विराजमान राहतात आणि जन्म-मृत्यूच्या फेऱ्या पार करतात.