ಅಧ್ಯಾಯ 9 · ಶ್ಲೋಕ 11

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಇಂತಹ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ತಾನು ಮಾನವರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದಾಗ, ಜನರು ತನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣ ವಿಷಾದದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ನಾನು ಮಾನವ ಶರೀರವನ್ನು (`ಮಾನುಷೀಂ ತನುಂ`) ಆಶ್ರಯಿಸಿದಾಗ (`ಆಶ್ರಿತಂ`), ಮೂಢರು (`ಮೂಢಾಃ`) ನನ್ನ (`ಮಮ`) ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮಹೇಶ್ವರನಾದ (`ಭೂತಮಹೇಶ್ವರಂ`) ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು (`ಪರಂ ಭಾವಂ`) ಅರಿಯದೆ (`ಅಜಾನಂತಃ`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ (ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅಗೌರವ ತೋರುತ್ತಾರೆ) (`ಅವಜಾನಂತಿ`)." ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮಾನವರೂಪ ತಾಳಿ ಬಂದಾಗ, ಅವನ ದಿವ್ಯ, ಅಲೌಕಿಕ, ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ದುರದೃಷ್ಟ.