ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 3

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತಾನು ಹೇಳಲಿರುವ ಜ್ಞಾನವು ಎಷ್ಟು ದುರ್ಲಭವಾದುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಸಾವಿರಾರು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ (`ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಸಹಸ್ರೇಷು`) ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು (`ಕಶ್ಚಿತ್`) ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ (ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ) (`ಸಿದ್ಧಯೇ`) ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ (`ಯತತಿ`). ಹಾಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಸಿದ್ಧರಲ್ಲಿಯೂ (ಪ್ರಯತ್ನಶೀಲರಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದವರಲ್ಲಿಯೂ) (`ಯತತಾಂ ಅಪಿ ಸಿದ್ಧಾನಾಂ`) ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು (`ಕಶ್ಚಿತ್`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ (`ತತ್ತ್ವತಃ`) ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ (`ವೇತ್ತಿ`)." ಮಾನವ ಜನ್ಮ ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವರೇ ವಿರಳ. ಹಾಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರಲ್ಲಿಯೂ ಭಗವಂತನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು (ಅವನ ದಿವ್ಯ ರೂಪ, ಗುಣ, ಲೀಲೆಗಳನ್ನು) ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅರಿಯುವವರು ಇನ್ನೂ ವಿರಳ. ಇದು ಭಗವಂತನನ್ನು ತತ್ವಶಃ ತಿಳಿಯುವ ಮಹತ್ವ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.