અધ્યાય 7 · શ્લોક 3

ભાષ્ય

આ પરમ જ્ઞાનની દુર્લભતા ભગવાન સ્પષ્ટ કરે છે. 'મનુષ્યાણાં સહસ્રેષુ' – હજારો મનુષ્યોમાંથી 'કશ્ચિત્ સિદ્ધયે યતતિ' – કોઈક વિરલ વ્યક્તિ જ (આત્મજ્ઞાન કે મોક્ષરૂપી) સિદ્ધિ માટે પ્રયત્ન કરે છે. અને 'યતતામ્ અપિ સિદ્ધાનામ્' – તે પ્રયત્ન કરનારા સિદ્ધો (સાધકો) માંથી પણ 'કશ્ચિત્ મામ્ તત્ત્વતઃ વેત્તિ' – કોઈક વિરલ વ્યક્તિ જ મને (પરમાત્માને) તત્ત્વથી (યથાર્થ સ્વરૂપે, સંપૂર્ણપણે) જાણી શકે છે. આ દર્શાવે છે કે મોટાભાગના લોકો ભૌતિક સુખોમાં જ રચ્યાપચ્યા રહે છે, બહુ ઓછા લોકો આધ્યાત્મિક માર્ગે પ્રયત્ન કરે છે, અને તેમાં પણ પરમાત્માના સમગ્ર સ્વરૂપનો સાક્ષાત્કાર કરનારા તો અત્યંત વિરલ જ હોય છે.