ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಈ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು? "ಅವರಲ್ಲಿ (`ತೇಷಾಂ`), ಜ್ಞಾನಿಯು (`ಜ್ಞಾನೀ`), (ನನ್ನಲ್ಲಿ) ಸದಾ ಯುಕ್ತನಾಗಿರುವವನು (ನಿರಂತರವಾಗಿ ನನ್ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನು) (`ನಿತ್ಯಯುಕ್ತಃ`) ಮತ್ತು ಏಕಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು (ಅನ್ಯ ದೇವತೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ, ಲೌಕಿಕ ಫಲಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಆಶ್ರಯಿಸದೆ ಕೇವಲ ನನ್ನನ್ನೇ ಭಜಿಸುವವನು) (`ಏಕಭಕ್ತಿಃ`) ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದಾನೆ (`ವಿಶಿಷ್ಯತೇ`). ಏಕೆಂದರೆ (`ಹಿ`), ಜ್ಞಾನಿಗೆ (`ಜ್ಞಾನಿನಃ`) ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಅತ್ಯಂತ (`ಅತ್ಯರ್ಥಂ`) ಪ್ರಿಯನು (`ಪ್ರಿಯಃ`), ಮತ್ತು ಅವನು (`ಸಃ ಚ`) ನನಗೆ (`ಮಮ`) ಪ್ರಿಯನು (`ಪ್ರಿಯಃ`)." ಆರ್ತ, ಅರ್ಥಾರ್ಥಿ ಮತ್ತು ಜಿಜ್ಞಾಸುಗಳು ಸಕಾಮ ಭಕ್ತರು (ಏನನ್ನೋ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿ ಭಜಿಸುವವರು). ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಯು ನಿಷ್ಕಾಮ ಭಕ್ತ. ಅವನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ.