ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 10

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನನ್ನು ಸರ್ವದಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಕಾರಣನೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಪಾರ್ಥ! ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ (`ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ`) ಸನಾತನವಾದ (ಶಾಶ್ವತವಾದ) ಬೀಜವೆಂದು (ಮೂಲಕಾರಣವೆಂದು) (`ಬೀಜಂ ಸನಾತನಂ`) ತಿಳಿ (`ವಿದ್ಧಿ`). ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಬುದ್ಧಿವಂತರ (`ಬುದ್ಧಿಮತಾಂ`) ಬುದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ (`ಬುದ್ಧಿಃ ಅಸ್ಮಿ`). ತೇಜಸ್ವಿಗಳ (ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳ) (`ತೇಜಸ್ವಿನಾಂ`) ತೇಜಸ್ಸು (ಪರಾಕ್ರಮ, ಶೌರ್ಯ) (`ತೇಜಃ`) ಆಗಿದ್ದೇನೆ." ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ, ಜ್ಞಾನದ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲ ಎಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನೇ.