ಅಧ್ಯಾಯ 6 · ಶ್ಲೋಕ 46

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ಯೋಗಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಇತರ ಸಾಧಕರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಯೋಗಿಯು (`ಯೋಗೀ`) (ಕೇವಲ ಕಠಿಣ) ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗಿಂತ (`ತಪಸ್ವಿಭ್ಯಃ`) ಶ್ರೇಷ್ಠನು (`ಅಧಿಕಃ`). (ಕೇವಲ ಶಾಸ್ತ್ರ) ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ (`ಜ್ಞಾನಿಭ್ಯಃ ಅಪಿ`) ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು (`ಅಧಿಕಃ`) ನನ್ನ ಮತ (`ಮತಃ`). ಮತ್ತು (ಸಕಾಮ) ಕರ್ಮಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ (`ಕರ್ಮಿಭ್ಯಃ ಚ`) ಯೋಗಿಯು ಶ್ರೇಷ್ಠನು (`ಅಧಿಕಃ`). ಆದ್ದರಿಂದ (`ತಸ್ಮಾತ್`), ಅರ್ಜುನ (`ಅರ್ಜುನ`), ನೀನು ಯೋಗಿಯಾಗು (`ಯೋಗೀ ಭವ`). ಇಲ್ಲಿ 'ಯೋಗಿ' ಎಂದರೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಯೋಗಿ ಅಥವಾ ಆತ್ಮಸಂಯಮ ಯೋಗಿ. ಅವನು ಕೇವಲ ದೇಹ ದಂಡಿಸುವವನಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಶುಷ್ಕ ಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸಕಾಮ ಕರ್ಮಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಅವನು ಜ್ಞಾನ, ಕರ್ಮ, ತಪಸ್ಸುಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದತ್ತ ಸಾಗುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಯೋಗಿಯಾಗಲು ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾನೆ.